Reforma Rolna 4.5/5 (2)


Reforma rolna 1944 – zasady nacjonalizacji ziemi oraz obecne roszczenia związane z niewłaściwym stosowaniem przepisów dekretu z 6 września 1944 r.

 

Odszkodowanie za reformę rolną adwokat

(na zdjęciu pierwsza strona broszury o reformie rolnej z 1945 r., ze zbiorów polona.pl)


Jak wspominaliśmy na naszym blogu o zasiedzeniu (Reforma rolna – nacjonalizacja ziemi w 1944 r. i obecne roszczenia), przygotowujemy cykl artykułów poświęconych reformie rolnej i obecnych roszczeń wynikających z jej skutków.

Reforma rolna – co podlegało nacjonalizacji?

Reforma rolna miała bardzo szeroko zakrojony zakres nacjonalizacyjny. Zgodnie z art. 2 dekretu z 6 września 1944 r. o jej przeprowadzeniu, na cele reformy rolnej przeznaczone zostały bowiem następujące nieruchomości ziemskie o charakterze rolniczym:

a) stanowiące własność Skarbu Państwa z jakiegokolwiek tytułu,

b) będące własnością obywateli Rzeszy Niemieckiej, nie-Polaków i obywateli polskich narodowości niemieckiej,

c) będące własnością osób skazanych prawomocnie za zdradę stanu, za dezercję lub uchylanie się od służby wojskowej, za pomoc udzieloną okupantom ze szkodą dla Państwa lub miejscowej ludności, względnie za inne przestępstwa, przewidziane w dekrecie Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 31 sierpnia 1944 r. (Dz. U. R. P. Nr 4, poz. 16) oraz w dekrecie Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 30 października 1944 r. o ochronie Państwa (Dz. U. R. P. Nr 10, poz. 50),

d) skonfiskowane z jakichkolwiek innych prawnych przyczyn,

e) stanowiące własność albo współwłasność osób fizycznych lub prawnych, jeżeli ich rozmiar łączny przekracza bądź 100 ha powierzchni ogólnej, bądź 50 ha użytków rolnych, a na terenie województw poznańskiego, pomorskiego i śląskiego, jeśli ich rozmiar łączny przekracza 100 ha powierzchni ogólnej, niezależnie od wielkości użytków rolnych tej powierzchni.

W przepisie tym wyrażono też wprost jego nacjonalizacyjny charakter stwierdzając, że „wszystkie nieruchomości ziemskie, wymienione w punktach b, c, d i e,  przechodzą bezzwłocznie, bez żadnego wynagrodzenia w całości, na własność Skarbu Państwa z przeznaczeniem na cele, wskazane w art. 1, część druga, tj. na cele reformy.

Oznacza to, że wskazane w tym przepisie  nieruchomości ziemskie przechodziły na własność Skarbu Państwa z mocy samego prawa (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. akt III CZP 121/10, z dniem wejścia w życie dekretu, co zgodnie z art. 19 dekretu miało miejsce z dniem jego ogłoszenia tj. 13 września 1944 r. Z tym też dniem nastąpiła jednorazowa zmiana stosunków własnościowych zastanych w momencie wejścia w życie dekretu, dotyczących wszystkich nieruchomości określonych w art. 2 ust. 1 pkt b-e dekretu.

Podziel się na:
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Blip
  • Blogger.com
  • Flaker
  • Gadu-Gadu Live
  • Google Buzz
  • RSS
  • StumbleUpon
  • Twitter
  • Wykop
  • Drukuj
  • Poleć
  • LinkedIn

Podobał Ci się artykuł? Doceń naszą pracę i wystaw ocenę (5 gwiazdek - bardzo dobry). Dziękujemy!